Powieść. Laboratorium szyfrowanych koni. Cz. 207: Eminencja odnajduje ostrze walki o prokreację

Wojna z przeciwnikami prokreacji rozkręcała się powoli, ale systematycznie, zgodnie z zasadą, że młyny boże mielą wolno, ale dokładnie, którą Czarna Eminencja uznawał za fundament wszelkiej sprawiedliwości. Zadowolony z kierunku działań, Eminencja nie był jednak zachwycony tempem ich rozwoju; było ono zbyt wolne. Podnosił to rozmowach gubernatorem, przeglądając statystyki kobiet w ciąży oraz liczby urodzeń.

– W takim tempie to wykaraskamy się z problemu za dwieście lat, a nie za dwa trzy lata, na co bym serdecznie liczył – powiedział gubernator. – Kiedy to mówił, był wyraźnie przygnębiony, Coraz częściej dopadał go niepokój wywołując zawroty głowy i bóle żołądka. Lekarze ostrzegali go przed depresją.

Eminencja pocieszał go jak mógł, zastanawiając się nad przyczyną spowolnienia. Doszedł do wniosku, że rządowi brakuje ostrza, czegoś nośnego, porywającego, idei lub hasła, co uskrzydliłoby jego akcje. Czasem przychodziły mu do głowy skojarzenia ze skrzydłami husarskimi, wynoszącymi na szczyty zwycięstwa ciężkozbrojnych rycerzy i ich rumaki bojowe. Było to skojarzenia tak śmiałe i niestosowne, że je natychmiast odrzucał. W chwilach niepewności wolał myśleć o skrzydłach anielskich.

*****

Przechodząc korytarzem swego pałacu arcybiskup zatrzymał się przed obrazem przedstawiającym scenę biblijną. Kierował nim impuls. Zupełnie nieoczekiwanie, bo dzień był pochmurny, obraz oświetliła wiązka promieni o kształcie palmy świątecznej. Eminencja poczuł, że jest to znak z nieba, nie wiedział tylko jak go zinterpretować. Zaintrygowany schylił głowę, aby odczytać treść tabliczki tytułowej. Nie pamiętał nazwy obrazu. W pałacu były ich setki. Gromadzone przez kilka wieków, jeden był ciekawszy od drugiego. Stanowiły bezcenny majątek kościoła. Uwagę hierarchy rozproszył niepokój, czy odnowiono umowę ubezpieczenia obrazów. Po chwili wrócił do tabliczki i przeczytał napis: „Grzech”. Była to replika obrazu genialnego malarza brazylijskiego przedstawiająca grzeszników.

Eminencja zdał sobie nagle sprawę, że grzech to przecież ostrze miecza, idealny symbol walki o prokreację, którego brakowało rządowi. Po upewnieniu się, że oprócz niego nie ma nikogo w korytarzu, arcybiskup wypowiedział na głos „grzech to ostrze miecza w walce o prokreację, aby w pełni uświadomić sobie sens i znaczenie tego hasła. Zachwyciła go własna intuicja, gdyż zawsze uważał siebie za mało wrażliwego pod tym względem. Był bardziej intelektualistą niż intuicjonistą.

Nowe idee zaczęły kiełkować mu w głowie jak młode roślinki obficie podlewane wiosną troskliwą ręką ogrodnika. Godzinę później Eminencja rozmawiał z gubernatorem, informując go, że wreszcie odnalazł ostrze, którego im brakowało. Rozmówca nie od razu podchwycił sens wyznania; po chwili, zarażony odkryciem i entuzjazmem arcybiskupa i on dostrzegł światło w tunelu.

Odkrycie wspaniałego symbolu nadało wigoru walce o prokreację. Ministrowie i księża pracowali dniem i nocą, zapominając o świecie bożym, nad nowym planem prokreacji. Nikt wcześniej nie stworzył niczego podobnego. Plan łączył ze sobą wartości religijne i społeczne w jedną całość, rozbijając podział na sacrum i profanum.

Za źródło zła, jedyną przyczynę upadku prokreacji, rząd państwowo-kościelny uznał grzech. Grzechem było odstąpienie Nomadyjczyków od Boga i jego przykazań, ignorowaniu tego, czego od nich oczekiwał i skoncentrowaniu się na tym, co nietrwałe i bałamutne.

– Nasze społeczeństwo zabijają ambicje, pycha i konsumpcja. – Eminencja zakończył niedzielną homilię z trudem powstrzymując się od uderzenia dłonią o pulpit ambony dla wyrażenia słusznego gniewu.

*****

Dla Czarnej Eminencji był to plan życia. Wielkim nakładem środków i fizycznego trudu w tajemnicy przed wiernymi budował ośrodek edukacji i przemiany duchowej – Świątynię Wiary i Prokreacji.

Projekt od początku zapowiadał się nietypowo. Rozpoczynając budowę, Czarna Eminencja posadził na pamiątkę cedr, okazałe drzewo iglaste o wiecznie zielonych liściach, ponieważ właśnie z cedru zbudowano Pierwszą Świątynię Jerozolimską w dziesiątym wieku przed Chrystusem. Wolał to uczynić niż kłaść kamień węgielny, nie mający w sobie nawet cząstki wspaniałej tradycji historycznej i religijnej.

Po miesiącu budowy zdarzył się poważny wypadek; robotnik spadł z rusztowania z wysokości trzeciego piętra. Kiedy podbiegli do niego ludzie, leżał nieruchomo, wyglądał jak martwy. Po chwili wstał i otrzepał się.

– Myśleliśmy, że nie żyjesz. Leżałeś na ziemi i nie ruszałeś się.

– Zamyśliłem się. Mam na głowie tyle spraw. Dlatego spadłem z rusztowania. A bo to raz człowiek pada na ziemię?! Jak spaść to z wysokiego konia. – Zaczął żartować, widząc niepewne miny otaczających go ludzi.

W trakcie dalszej budowy świątyni cuda zdarzały się tak często, że sekretariat arcybiskupa z trudem nadążał z ich rejestracją, wymagającą opisania okoliczności. Eminencja irytował się, ponieważ nie miał czasu na weryfikację licznie napływających zgłoszeń. Dwa z nich od razu wydały mu się naciągane. Ludzie oczekiwali, że każde nowe zgłoszenie cudu zostanie natychmiast zaakceptowane. Arcybiskup obawiał się, że ofiary wypadków uznające, że Bóg okazał im cudowną serdeczność, pragnęły w istocie znaleźć się w centrum uwagi publicznej, stać się celebrytami choćby na pięć minut. Pozytywną stroną wydarzeń było narastanie atmosfery nadzwyczajności Świątyni Wiary i Prokreacji.

Michael Tequila – książki https://tinyurl.com/y895884p

Powieść. Laboratorium szyfrowanych koni. Cz. 197: Celibat, pokuta i nowe inicjatywy rządu

Nie chcąc uronić nawet kropli energii z decyzji, jaką podjął, Czarna Eminencja wrócił do swojego pokoju, ubrał się cieplej i zszedł na dół do kaplicy dla dopełnienia pokuty. Na podłodze leżał tak długo, aż zasnął ze znużenia. Wcześniej położył sobie poduszeczkę pod głowę, aby nie spoczywała na zakurzonej podłodze. Pomyślał, że zgrzeszył nadmiernym folgowaniem sobie, choć z drugiej strony miał prawo, a nawet powinność dbać o higienę. Ponadto nigdy nie słyszał ani nie czytał, że korzystanie z poduszeczki w trakcie leżenia krzyżem było sprzeczne z zasadami wiary.

W trakcie snu przez głowę arcybiskupa przewinęła się długa historia celibatu. Najpierw pojawił prorok Jeremiasz i esseńczycy ze Starego Testamentu, potem postacie Jezusa, Jana Chrzciciela, Jana Ewangelisty, Pawła, Tytusa i Tymoteusza dających przykłady życia w stanie bezżenności. W końcu ukazały mu się zapisy Synodów w Elwirze w roku 300, Ancyrze w roku 314, Kartaginie w roku 390, po drodze zaś Sobór Nicejski z roku 325. W jedenastym wieku celibat został usankcjonowany przez papieża Grzegorza VII w ramach reformy gregoriańskiej i ostatecznie ugruntowany przez Sobór Trydencki z listopada 1563 roku.

Po dwóch dniach rozmyślań i pokuty Czarna Eminencja uspokoił się; wiedział już, jaką decyzję podejmie dla dobra kościoła, państwa i społeczeństwa. Ostatecznie zadecydowało o tym jedno zdanie podsumowujące sens bycia duchownym: całkowicie poświęcić siebie Bogu i ludziom.

*****

Miała to być zwyczajna narada robocza, jedna z wielu organizowanych każdego miesiąca. Chodziło o pozycję rządu koalicyjnego w oczach społeczeństwa, jak jest odbierany i jakie to stwarza możliwości. Rząd potrzebował niebudzącego wątpliwości autorytetu społecznego. Gubernator i Czarna Eminencja byli zgodni, że rząd powinien plasować się znacznie wyżej w opinii społecznej. Szczególnie mocno nalegał na to arcybiskup.

– Bóg i naród nie są byle kim, aby służyli mu zwyczajni ludzie. Bóg jest królem, władcą, sublimacją arystokracji siły i ducha. Władza pochodzi z nadania boskiego i w Nomadii my ją stanowimy.

Gubernatorowi słowa arcybiskupa wydały się bardzo wzniosłe; przez moment myślał nawet, czy nie za bardzo. Wątpliwość prawie natychmiast go opuściła, kiedy arcybiskup przypomniał, że już Święty Paweł z Tarsu nie miał wątpliwości, że wszelka władza pochodzi od Boga. Powtórzył to po łacinie: Non est potestas nisi a Deo. Bóg to nie jest byle kto! W dyskusji mężczyźni przytaczali i powtarzali argumenty tak długo, że nie pozostawiły one żadnych wątpliwości: władza, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych, jest uprzywilejowana przez Boga i zasługuje na najwyższy szacunek.

*****

Anemiczna reakcja społeczeństwa na kolejne wezwania rządu do prokreacji dała gubernatorowi i Eminencji wiele do myślenia. Wniknęli głębiej w przyczyny. Okazało się, że w wyniku Apokalipsy wielu obywateli straciło pewność siebie i skapitulowało. Rząd i kościół dostrzegli w tym nową szansę.

– Masy społeczne oczekują, że będziemy za nich myśleć i wskazywać im drogę. Ludzie pragną, aby nimi sterowano, bo tak jest im łatwiej żyć. –  Gubernator i Eminencja postanowili wyjść naprzeciw tym oczekiwaniom.

Wśród osób najbardziej potrzebujących przewodnictwa zidentyfikowano analfabetów, ludzi z minimalnym wykształceniem, osoby zagubione w rzeczywistości, bez własnych poglądów i opinii, ignorantów. alkoholików, wyrobników o niskich kwalifikacjach i zarobkach, jednostki o niskim wskaźniku inteligencji, także niektórych bigotów i dewotów, zagubionych w drobiazgowej pobożności. Jak się wkrótce okazało, była to definicja zawężająca, ponieważ wśród potrzebujących przewodnictwa było sporo osób wykształconych. Jedynie artyści i ludzie wolnych zawodów okazali się odporni na wpływy rządzących, egoistycznie preferując własne sumienia i poglądy. Rząd uznał, że w sytuacji masowego zagrożenia, wolność jednostki musi być dawkowana, ponieważ może naruszać interes ogółu.

– Jeśli chodzi o wolność w sprawach prokreacji, to obywatele muszą dopiero nauczyć się z niej korzystać. – Czarna Eminencja zgodził się bez wahania z tym oświadczeniem gubernatora.

Czytaj Michaela Tequilę. Książki https://tinyurl.com/y895884p

Powieść. Laboratorium szyfrowanych koni. Cz. 194: Kult fallusa

Niemożność poradzenia sobie z prezerwatywami męczyła gubernatora, dopóki nie wpadł na przewrotny pomysł. Nikomu w gabinecie nie ujawnił go z obawy o kompromitację. Swój plan powierzył jedynie skromnej urzędniczce rządowej, o której nikt nie pomyślałby nawet, że może być łączniczką z tajną policją. Już po kilku dniach Babochłop miał swoich ludzi w trzech zakładach produkujących prezerwatywy, zatrudnionych na stanowiskach pakowaczy, majstrów, brygadzistów oraz kontrolerów jakości produkcji. Mieli ważną rolę do spełnienia: przebijać prezerwatywy przed zapakowaniem. Jeśli musieli je rozpakować, aby to zrobić, co z reguły miało miejsce nocą, wkładali je w opakowania zastępcze. Ponieważ popyt produkt był duży, nikt nie zwracał uwagi na opakowanie. Był to czysty sabotaż. Gubernator nie był w stanie ocenić, jakie skutki on przynosił, wyobrażał sobie jednak, że zadał przeciwnikom potężny cios.

Kościół sprzeciwiał się praktyce sabotażu, uznając ją za nieetyczną. Eminencja przez długi czas o niczym nie wiedział, przynajmniej nie przyznawał się do takiej wiedzy. Dowiedział się o wszystkim od jednego z księży, który spowiadał strażnika z zakładu wyrobów gumowych, zatrudnionego tam przez tajną policję w celu przekłuwania prezerwatyw. Miał on wyrzuty sumienia, że uszkodzone wyroby mogą przyczyniać się do przenoszenia chorób wenerycznych. Eminencję męczyło to dodatkowe zagrożenie społeczeństwa, mającego już za sobą wielką dawkę cierpień, trudno mu było jednak określić, czy przekłuwanie prezerwatyw w sytuacji kraju jest grzechem czy nie. Długo roztrząsał to w swoim sumieniu, może nawet nie dlatego, że tak bardzo go to męczyło, po prostu drobiazgowy i lubił rozwiązywać zagadki logiczne.

– Z jednej strony jest to grzech, z drugiej strony nie, bo sprzyja wywiązywaniu się ludzi z obowiązków nałożonych przez Stwórcę – doszedł do wniosku. Swoją niepewność nosił w sumieniu przez kilka dni, po czym zapomniał o wszystkim. Jeśli mu się przypomniała, to na krótko. Był zadowolony, że w końcu jego sumienie oczyściło się z męczącego natręctwa.

*****

Determinacja gubernatora i arcybiskupa rosła. Rząd gotów był podjąć najbardziej ryzykowne i drastyczne środki i działania, aby tylko ratować kraj przed nieszczęściem. Wiedzieli o tym przedstawicie dyplomatyczni wszystkich krajów akredytowani w Nomadii.

Ambasador Nubuku Kirudze, licząc na wzbudzenie zainteresowania gubernatora Blawatsky’ego kulturą Japonii, wspomniał mu na dorocznym przyjęciu dla korpusu dyplomatycznego o kulcie fallusa obchodzonym w jego kraju jako święto płodności pod nazwą Kanamara Matsuri. Wzmianka o płodności trafiła na podatny grunt. Gubernator zaprosił ambasadora do siebie na rozmowę. Przyjął go serdecznie w swoim gabinecie już następnego dnia. Rozmowa o kulturze japońskiej była tylko pretekstem, który ambasador, doświadczony dyplomata, potraktował z wielkim szacunkiem. Mężczyźni spędzili blisko godzinę rozmawiając o szczegółach.

Wieczorem gubernator i Czarna Eminencja spotkali się we dwójkę, aby omówić niełatwy temat. Mieli poważne obawy. Wymienili się informacjami na tematem kultu fallusa w ujęciu historycznym i geograficznym, gdyż temat wykraczał poza granice Japonii. Rozmowa w części rozwiała ich obawy. Temat fallusa, waginy i płodności był obecny we wszystkich krajach od początków cywilizacji ludzkiej. Wedle mitologii egipskiej starożytny bóg Atum stworzył świat poprzez masturbację. Cechy fallocentryczne miała także biblijna opowieść o przymierzu z narodem wybranym, przypieczętowanym obrzezaniem, co oznaczało, że penis stał się symbolem związku między Izraelitami a Stwórcą.

Dwaj przywódcy byli zgodni co do jednego: dla dobra kraju muszą zaryzykować eksperyment zwiększający zainteresowanie płodnością i prokreacją. Duchowny okazał się większym optymistą niż gubernator:

– Dlaczego ta impreza nie miałaby być udana, skoro udaje się każdego roku Japończykom? Czy my jesteśmy od nich gorsi? Mniej otwarci lub mniej odważni?

Przy udziale ambasadora Nubuku Kirudze i jego attaché kulturalnego odbył się wkrótce w Afarze happening. Było to zdarzenie na pograniczu sztuki, kultury, religii i teatru ulicznego. Przez Plac Centralny przemaszerowała procesja. Na jej czele szli mężczyźni i kobiety ciągnący na lawecie z drewnianymi kołami wizerunek fallusa grubości jednego metra i długości trzech metrów wykonanego z drzewa cedrowego. Lawetę popychało osiem skąpo ubranych kobiet w wieku od osiemnastu do osiemdziesięciu ośmiu lat. Uroczystość odbywała się pod hasłami „Zdrowie i płodność dla rodziny i narodu”.

Japoński festiwal fallusa Kanamara_Matsuri

Demonstracja kultu fallicznego, umocniona wywiadem z ambasadorem Nubuku Kirudze, wywołała wielkie zainteresowanie Japonią i jej kulturą. Biura turystyczne nie mogły nadążyć ze sprzedażą i obsługą wycieczek do tego kraju. Nie trwało to jednak długo. Ktoś zaczął rozpuszczać plotki, prawdopodobnie stowarzyszenie Pobożnych Matron, że wycieczki do Japonii w celu poznania jej kultury i zwyczajów to jedno wielkie kłamstwo, oszustwo i naciąganie naiwnych na bezsensowne wydatki.

Zainteresowanie Nomadyjczyków kultem fallusa i płodności utrzymywało się przez jakiś czas. Odważniejsze kobiety spały z symbolem fallusa pod poduszką, aby spełniły się ich marzenia zajścia w ciążę. W mieście powstawały koła czcicielek świadomego macierzyństwa, marzycielek o dziecku, akademie płodności i macierzyństwa. Pojawili się też anonimowi darczyńcy, prawdopodobnie zagraniczni, importujący z całego świata obrazy, symbole i artefakty związane z kultem płodności i prokreacji.

Po okresie zainteresowania, pojawili się krytycy kultu. Ich krytyka stawała się coraz bardziej agresywna. Gubernator Blawatsky uznał, że dalsze lansowanie płodności poprzez oddawanie czci męskiemu członkowi, powszechnie już nazywanego fallusem, nie ma sensu. Po konsultacjach ze zwolennikami i przeciwnikami kultu podjął decyzję. Miał obawy, że jeśli szybko nie zareaguje, nie usunie z miasta męskiego symbolu płodności i nie zakaże dalszych jego pokazów, to środowiska bigoterii i dewocji oskarżą go o fetyszyzm, wyuzdanie i rozpustę.

– Może nawet o zboczenie seksualne. – Przeszło mu przez myśl.

Możliwość posądzenia go o perwersję wydała mu się szczególnie nieprzyjemna, nawet niebezpieczna.

Powieść Laboratorium szyfrowanych koni. Cz. 182: Konferencja i wyzwania prokreacji  

Wyższe uczelnie nie podzielały poglądów Kościoła Hierarchicznego na Apokalipsę. Między naukowcami wierzącymi, agnostykami a ateistami zarysowały się różnice zdań. Okazało się, że wiara w Boga lub jej brak, nie jest bez znaczenia dla świata nauki. W niektórych wypadkach były to znaczące różnice. Rektor Uniwersytetu Futuro dostrzegał je wyraźnie i wypunktował. Wątpliwości wobec jego oceny budziła tylko jego niechęć do Kościoła Hierarchicznego, na czele którego stał jego brat-bliźniak, arcybiskup Czarna Eminencja.

Przybrane imię arcybiskupa maskowało więzi rodzinne obu mężczyzn. Mało kto zdawał sobie sprawę z tego, że są ze sobą blisko spokrewnieni. Dzieliły ich głębokie różnice ideologiczne; z jednej strony niezmienny pogląd rektora, że Bóg nie istnieje, z drugiej, zdecydowany pogląd Czarnej Eminencji, że istnienie Boga jest ze wszech miar niewątpliwe. W zażartych prywatnych dyskusjach między sobą obydwaj wyciągali najcięższe armaty: arcybiskup – doktryny ośmiu ojców i ośmiu doktorów kościoła oraz poglądy mistyków i Mojżesza, któremu Bóg się objawił w postaci gorejącego krzewu, rektor – teorię ewolucji Karola Darwina oraz teorie profesora Dawkinsa, autora pojęcia wielkiej próżni nieistnienia Boga.

Rozbudzeni intelektualnie bracia już w wieku młodzieńczym toczyli spory na ten temat, przerzucając się cytatami z ksiąg kościelnych oraz opiniami niedowiarków piszących opasłe tomy o Bogu, w którego istnienie nie wierzyli. Demonizowanie Internetu jako narzędzia szatana rektor uważał za stanowisko przesadne, przez to nienaukowe. Jego sceptycyzm nie podobał się religijnie usposobionym sponsorom Uniwersytetu Futuro.

– Brak mu obiektywizmu. – Mówił arcybiskup w gronie współpracowników.

Kiedyś nawet myślał o publicznym potępieniu brata, zamysł ten kłócił się jednak z miłością bliźniego, którą kościół intensywnie promował. Bracia jednali się jedynie w okresie Świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy. Krążyły pogłoski, że pili wówczas intensywnie, aby przełamać bariery nieprozumień.

Fizycznie, od dzieciństwa byli do siebie tak podobni, że nawet rodzona matka ich nie poznawała. Różniła ich tylko wielkość przyrodzenia, nie był to jednak czynnik ułatwiający identyfikację w okresie, kiedy byli dorośli. Arcybiskup był zasobniejszy pod tym względem, co szczególnie denerwowało brata-rektora. Niania, która dożyła czasów ich wysokich pozycji społecznych dziwiła się, że mężczyźni mogą rywalizować ze sobą w sprawach tak mało widocznych. Sefardi wiedział to od Isabeli przyjaźniącej się z opiekunką chłopców, starszą panią, która powierzyła jej tę historię w największym sekrecie. Poza tą dwójką, braćmi-bliźniakami i Sefardim Baroką, nikt nie wiedział o ich tajemnicy i cichej rywalizacji.

W badaniach przyczyn Apokalipsy, jej efektów oraz samego Internetu nauce nie wiodło się najlepiej. Były to zjawiska niepoddające się łatwo analizie matematycznej i obróbce statystycznej. Dlatego też naukowcy skoncentrowali się nad porządkowaniem i rozwojem aparatu pojęciowego. To oni pierwsi zdefiniowali pojęcia „hejtu”, wcześniej „Internetu”, a jeszcze wcześniej „klimatu”.

*****

Mimo dociekań nikt nie umiał przekonująco wyjaśnić przyczyn załamania prokreacji. Opinie były bardzo różne i niespójne. W świadomości gubernatora pojawiło się przekonanie, że rozwojem społeczeństwa rządzą prawa przerastające ludzką wyobraźnię. Postanowił wziąć byka za rogi i zwołał konferencję dla uzgodnienia ostatecznego poglądu. Lista zaproszonych została starannie przygotowana. Gabinet dyskutował ją dwa dni. Wytypowano najważniejsze środowiska, jakie powinny uczestniczyć, aby opinie były miarodajne, a zebranie nie miało charakteru zgromadzenia przypadkowych kibiców na stadionie sportowym. Zaproszenie otrzymał Czarna Eminencja i przywódcy innych kościołów, placówki naukowe oraz ważne organizacje pozarządowe. Dla równowagi zaproszono dwa stowarzyszenia reprezentujące ateistów, sceptyków, heretyków i masonów oraz osób o odmiennej orientacji seksualnej.

– To mieszanka wybuchowa. Bóg wie, co z takiego spotkania może wyniknąć. – Ostrzegali członkowie gabinetu.

Gubernator miał tak serdecznie dosyć niepewności, że zdecydował się podjąć ryzyko. Zapobiegawczo przedsięwziął działania zmniejszające szanse niepowodzenia. Na kilka dni przed spotkaniem pojawiły się pogłoski, że bojkotowanie czy zakłócanie obrad w jakikolwiek sposób może doprowadzić do aresztowania sprawców. Jedynym sposobem uniknięcia nieprzyjemności było nieuczestniczenie w prowokacjach. Nad przebiegiem konferencji czuwał specjalny oddział policji. Teren był obstawiony tak szczelnie, że mysz by się nie prześlizgnęła. Policja po cichu nagrywała wszystko, co wiązało się z konferencją. Poddano to późniejszej analizie.

Konferencja okazała się sukcesem. Przyczyn zaniku rekreacji było kilka: głęboki uraz psychiczny wywołany tragicznymi wydarzeniami, strach przed nową Apokalipsą, pragnienie odtworzenia utraconych majątków oraz chęć życia bez obciążeń, na luzie. Apokalipsa pozostawiła tak wielką i niezabliźnioną ranę w społeczeństwie, że nikt nie myślał o dzieciach. Wiele rodzin straciło dzieci; rodzice przekonani, że kataklizm może się powtórzyć, decydowali się nie mieć ich więcej.

Najsilniej swoje przekonania demonstrowały członkinie „Stowarzyszenia Wyzwolonych Kobiet”. Wszystkie usiadły w jednym miejscu sali konferencyjnej. Jednakowo ubrane w żałobą czerń, przypominały karny oddział wojskowy poprzez swoje wysportowane sylwetki, wszystkie w getrach opinających pośladki i nogi. Mimo iż zachowywały się w sposób spokojny i zdyscyplinowany, organizatorzy konferencji uznali ich zachowanie za prowokacyjne. Nikt jednak nie śmiał powiedzieć tego publicznie, obawiając się potępienia i rozruchów. Gubernator zapowiedział zresztą, że nie będzie tolerować najmniejszych odstępstw od regulaminu konferencji doręczonego uczestnikom razem z zaproszeniami.

Poglądy kobiet na prokreację przedstawiła przewodnicząca Stowarzyszenia Wyzwolonych Kobiet. Chodziło o katastrofizm głoszący gwałtowną i nieuniknioną zagładę aktualnego świata i cywilizacji oraz całkowite zatracenie podstawowych wartości człowieczeństwa. Kobiety niezależne uznały katastrofizm za swoją wiarę. W jej duchu pisały, czytały i nauczały, a nawet wzajemnie świadczyły sobie pieszczoty sięgając granic intymności i rozkoszy.

Katastrofizm doskonale uzasadniał i tłumaczył ich ucieczkę od prokreacji i macierzyństwa. Nawet jak śniły im się penisy, symbol niezwyciężonej męskości, to w sposób nie kojarzący się z zapłodnieniem, ale jako obiekt artystyczny, niewinny, kształt istniejący w przyrodzie, coś w rodzaju miękko-twardego wyrobu rękodzielniczego. W ten sposób pozostawały zimne i obojętne nawet na widok olśniewających okazów męskości nagiej i bohaterskiej niczym kura z rozpostartymi skrzydłami gotowa skoczyć do wrzącej wody na rosół.

Uczestnikom konferencji przewodnicząca Stowarzyszenia Niezależnych Kobiet przedstawiła deklarację. Powtórzyła ją później w wywiadzie udzielonym środkom masowego przekazu.

– Chcemy i będziemy żyć na luzie. Nic nie jest dla nas ważniejsze. Jest to część naszej nowej kobiecej tożsamości. Nikt nie będzie nam już niczego dyktować. Mamy niezbywalne prawo do wolności.

Wystąpienie przewodniczącej spotkało się z owacjami kobiet oraz niepewną dezaprobatą mężczyzn obecnych na sali. Tylko zwolennicy odmiennych orientacji seksualnych udzielili poparcia kobietom. Gubernator zdał sobie w pełni sprawę, jak trudne będzie przywrócenie prokreacji.