Kronika mniej więcej osobista

Uwaga! Najnowszy wpis jest na samej górze, najstarszy na samym dole. 

2020 09 27 Portret

Na ulicy wyszedł mi naprzeciw portret narodu i nakrzyczał na mnie. – Zaniedbujesz swoich czytelników. Rzadko teraz piszesz na blogu.

Kajałem się. – Piszę opowiadanie. Idzie mi ciężko, bo jest o walcu drogowym, oraz powieść kilkuczęściową, w której ustawiam znaki drogowe, bo się trochę pogubiłem. Obserwuję też władzę.

– Po co?

– Patrzę im na ręce. Czy czasem nie ma na nich zarazków koronawirusa.

– I co?

Są zmiany na lepsze. Przewodnia Siła Narodu przetasowała się. Myślałem, ze się rozlasuje jak wapno, ale nie. Zrobiła swoje. Do rządu wszedł Prezes Przaśny. „Nie chcę, ale muszę” – powiedział, cytując klasyka z wąsami, które od kilku lat zamalowuje. Prezes został Wicepremierem. Oficjalnie rządzi nim Premier, ale nieoficjalnie, zwłaszcza nocą, jest odwrotnie. Powstał układ tak zwany piramidalny.

– Jak to oceniasz? – portret był dociekliwy.

– Jest to mądre, logiczne i zrozumiałe. Przede wszystkim po to, aby poskromić Wiceministra Zucha, którego wielokrotnie widziano, jak prężył muskuły. To człowiek ambitny i konkretny.

Nowy Wicepremier przemówił pierwszy:

– Jesteśmy pełni entuzjazmu! – Powiedział. Wyglądał na zmęczonego i smutnego. Chyba dla kontrastu.

Na zakończenie uroczystości intronizacji zabrał głos Wicepremier Zuch. Jest niezbyt wysoki, ale zgrabny. Opozycja, pobożni zakonnicy i zagranica bardzo go cenią.

– Będziemy budować teraz mniej obozów pracy przymusowej. Ale i tak wystarczy dla wszystkich, którzy zechcą tam zamieszkać. Niektórych sam wytypuję.

To mnie zbudowało, bo wierzę, że wolność nie jest odporna na epidemie i też może polec w walce o lepsze jutro. Postanowiłem pić więcej, aby więcej pieniędzy wpływało do kasy państwowej z akcyzy. Będę też ostrożniej pisać opowiadania kryminalne, bo kto wie, czy nie zostanie przypisana mi zbrodnia.

2020 09 24 Wspomnienia starszego mężczyzny

Iwan Iwanowicz, mój sąsiad z osiedla, regularnie opowiada mi zdarzenia ze swojego życia. Ma zdrowe zainteresowania i jest dynamiczny jak Porsche. On sam określa to bardziej porównawczo.

– Staram się być żywiołowy jak Prezes K, prawdomówny jak premier M, skromny i powściągliwy jak Wicepremier Z, dystyngowany jak pan JG i europejski jak Beata S. Rząd nam się udał. W prasie ukazała się informacja, że rząd był na wycieczce statkiem na Wiśle i niefortunnie wpadł w ścieki, które podsyła mu regularnie prezydent Warszawy, i utonął. Na szczęście okazało się to nieprawdą.

W lesie oprócz kilku kani (grzyby) Iwan Iwanowicz spotyka ciekawe osoby. Opowiadają mu interesujące historie. To go ożywia. Ostatnio obejrzał skoczny filipiński taniec narodowy https://www.facebook.com/silamuzykiSM/videos/738553453377687

– Kiedy oglądałem ten taniec, oczy i nogi mi się rozpląsały – zwierzył się. – Chyba pojadę na Filipiny, aby się rozkosznie roztańczyć. Albo odwiedzę szpitala psychiatryczny w Tworkach, gdzie przebywa kilku naszych celebrytów. Albo pojadę do Grecji, gdzie mieszkają zapomniani uciekinierzy. Na szczęcie my mamy dobry rząd, który planuje ich przyjęcie. Na początek dwóch na próbę, w przyszłym roku może kolejnego. To bardzo obiecujące i szczodre.

Iwan Iwanowicz od kilku lat wierzy w dobry, współczujący i uczciwy rząd. Ten poprzedni mu się nie podobał. Nie był tak europejski, tolerancyjny i wrażliwy jak obecny.

2020 09 21 Wyścig szczurów. Spotkałem ludzi szczęśliwych

Dzisiaj, jak zwykle, odbyłem po lesie godzinną wędrówkę. Dobrze mi to zrobiło. Dopływ tlenu z zapachem sosny ożywił mnie do tego stopnia, że siedząc już w samochodzie pojawiło się we mnie pytanie, co to jest wyścig szczurów. Miałem pewne wyobrażenie ale nie wydało mi się ono kompletne ani przekonujące.

Zapragnąłem zapytać kogoś młodszego, kto sam uczestnicy w takim wyścigu. Wyszedłem na zewnątrz i wtedy spotkałem dwójkę młodych ludzi, mężczyznę i kobietę. Siedzieli w samochodzie, relaksując się. Przedstawiłem się i zadałem im pytanie o to, jak rozumieją wyścig szczurów. Rozmawialiśmy kilka minut. Nawet nie zapytałem ich o imiona. On prowadzi biznes naprawy samochodów i zmierza ku własnemu warsztatowi. Pani jest kierowcą i pracuje w firmie transportu autobusowego.

Sprawa była jasna. Sami nie uczestniczyli w wyścigu szczurów. On jest na swoim, ona jest w firmie, gdzie zachowania pracowników regulują rozkłady jazdy i przepisy bezpieczeństwa. Uznałem ich za ludzi szczęśliwych. Wyrazili zgodę, abym zrobił i opublikował ich zdjęcie. Szczęście należy promować.

W domu przeczytałem w Wikipedii: „Wyścig szczurów to określenie pozbawionej sensu, bezwartościowej i niekończącej się pogoni, najczęściej wyczerpującego wysiłku współczesnych ludzi, dążących do osiągnięcia materialnego i zawodowego sukcesu” (pełna definicja pod hasłem „Wyścig szczurów”).

Spotkanie i rozmowa dobrze mi zrobiły. Zdałem sobie sprawę, że to ja uczestniczę w wyścigu szczurów. Ścigam się sam z sobą. Nie zmartwiłem się tym za bardzo, bo mogę dyktować tempo. Cel mojego wyścigu: uszczęśliwiać czytelników tym, co piszę i jak piszę. Czytajcie moje książki, a uszczęśliwicie mnie (czego serdecznie Wam życzę).

„Problemem w wyścigu szczurów jest to, że nawet jeżeli wygrasz, to ciągle jesteś szczurem”. — Lily Tomlin. „Cokolwiek byś robił w wyścigu szczurów, to sukces jest niepewny, lecz jeśli nic nie robisz – pewna jest porażka”. — Paul Ulasien (Wikipedia).

2020 09 20 O dobrych zakupach 

W ramach upowszechniania dobrych wiadomości przedstawiam listę książek (używanych), które udało mi się kupić z antykwariatu na Allegro za niecałe 43 zł. Jestem zachwycony tym bardziej, że są to (może z wyjątkiem Nowel antycznych), książki które chciałem mieć na własność, aby je nie tyle przeczytać (niektóre po raz drugi) ale postudiować, ponieważ ich autorzy stanowią dla mnie wzorce doskonałego pisarstwa, zwłaszcza krótszych utworów, nowel i opowiadań.

  • Doktor Jekyll i pan Hyde Robert Louis Stevenson (9700548376)
  • Lochy Watykanu Andre Gide (9615165632)
  • Mistrz i Małgorzata Michał Bułhakow (9637447651)
  • Nowele antyczne Wybór Homer Herodot Ezop Owidiusz (9637209612)
  • Wybór opowiadań Antoni Czechow (9615165053)
  • Zamek Franz Kafka (9667158635)
  • Zła godzina Gabriel Garcia Marquez (9604822054)

2020 09 14 Normalność i nienormalność.

Kilkanaście dni temu ukończyłem opowiadanie Świrus. Jest ono o człowieku (mężczyzna), poszukającym nowej tożsamości. Bohater dochodzi do wniosku, że w szybko zmieniającym się, trudnym świecie, tradycyjne „uporządkowane” postępowanie nie rokuje mu sukcesu, szuka więc drogi między normalnością i nienormalnością. Oczywiście jest to fikcja literacka.

Pisząc tego rodzaju utwór staram się balansować na granicy tego co „normalne” i „nienormalne” (rzeczywistości i fantazji). Jestem przekonany, że w miarę upływu czasu te granice będą się coraz częściej zacierać. Nad opowiadaniem zamierzam jeszcze popracować, aby było bardziej płynne, zwarte, przekonywujące, po prostu lepsze.

Poniżej przytaczam fragment artykułu opublikowanego w dodatku Psychologia Gazety wyborczej.

„Osiem milionów Polaków cierpi na różnego rodzaju problemy i zaburzenia psychiczne. Milion ma za sobą epizod psychotyczny, milion choruje na depresję, a 400 tysięcy ma schizofrenię. Wśród tych ośmiu milionów są osoby z zaburzeniami osobowości, z zaburzeniami lękowymi, adaptacyjnymi, nadużywające alkoholu i innych substancji psychoaktywnych, uzależnione od hazardu, seksu, Internetu. Załamania psychicznego może doświadczyć każdy z nas na jakimś etapie życia. Ale problemy psychiczne, mimo wielu przeprowadzanych kampanii, są w naszym społeczeństwie wciąż czymś wstydliwym. Kryzysy psychiczne raczej się ukrywa – przed znajomymi, pracodawcą, a często i przed samym sobą. „Nienormalny”, „świr”, „wariat”, chory – to zawsze ktoś inny.”

Załączam link do opowiadania Świrus: https://michaeltequila.com/?p=13918 

Przepraszam, że nie udzielam się dostatecznie często. Zrobiłem sobie przerwę, aby popracować nad powieścią, którą piszę już od kilku lat i w końcu chciałbym skończyć i opublikować. 

30 08 2020 Wspomnienia z lasu i Australii

Jestem wciąż na wakacjach. Czasem wychodzę do lasu. Ostatnio widziałem starszego mężczyznę. Stał na wzgórzu, skąd roztacza się widok na tory Pomorskiej Kolei Metropolitalnej, i w miejscu przebierał nogami. Pomyślałem najpierw, że to sztukmistrz, a potem, że to ja. Do dzisiaj nie jestem pewien kto to był. Tak czy inaczej, aby rozerwać czym siebie i Czytelników, zamieszczam kilka przypadkowych zdjęć z Australii. Odkryłem je wczoraj porządkując moje zasoby folderu “Obrazy”. Są to po kolei:

Dry Creek w Adelajdzie
Dwunastu Apostołów w Stanie Wiktoria
Pociąg transkontynentalny Ghan gdzieś w centrum Australii
Wieloryby koło Port Macquarie w Stanie Nowa Południowa Walia
Kangurza sjesta w rezerwacie koło Adelajdy
Las, gdzie rosną rydze

 

 

 

20 08 2020 Komunikat wakacyjny

Idzie mi ostatnio słabiej. Szwankuje mi inwencja. Czuję się przemęczony. Zbyt dużo pracuję starając się publikować coś nowego każdego dnia. Dlatego udaję się na wakacje. Zamierzam z nich korzystać do końca miesiąca.

Nie będzie to byle jaki wypoczynek, bo mam sporo innej pracy do wykonania, także literackiej. Wybaczcie mi, tak jak ja wam wybaczam obecność na wakacjach. Oby były jak naprawdę udane. Bądźcie czujni. Pamiętajcie skakać do wody w stanie nietrzeźwym, aby zapewnić rozrywkę ratownikom, bez której będzie im się serdecznie nudziło. 

Do pożegnania załączam krótki utwór z gatunku spontanicznie wakacyjnych.

Pozdrawiam,
Michael Tequila

20 08 2020 Pandemiści i Miś. Groteska ludyczna.

Szli całą szerokości ulicy, rewolucyjny ogień w oczach, prawe ręce uniesione w górę w geście protestu lub zachwytu, w zależności od tego, co kto chciał wyrazić, lewe ręce przy lampasie wymalowanym na udach. Krzyczeli entuzjastycznie:

– Nas wirus się nie ima. Nie nosimy i nie będziemy nosić maseczek. Precz z tyranią strachu przed wirusem! Wirus jest fikcją. Wspierajmy Ministra Zdrowia i Premiera, który miał widzenie znikającego wirusa. Chodźcie z nami, Rewolucyjni Bracia i Siostry! Idąc, śpiewali na dwa głosy, męski i żeński.

– My z niespalonych wsi.

– My z nasyconych miast.

– Za bój, za krew.

– Za lata łez.

Dwa chóry połączyły się w jeden potężny ryk: – Już zemsty naszedł czas!

Kolumna zatrzymała się. Z płóciennego wora wyciągnięto ogromnego Misia oznaczonego na plecach białą farbą „Koronawirus”. Grupa stłoczyła się wokół. Zwierzę obrócono brzuchem do góry. Podszedł Szaman i nożem wielkości małego człowieka rozciął Misiowi brzuch. Kiedy z wnętrza wysypały się trociny, rozległy się okrzyki.

– Wybebeszyć go do końca. Obciąć mu kulasy i siusiaka. To ten, co rozkrada ziarno kurom i kradnie maski pandemiczne Ministrowi Zdrowia Nowego Pokolenia.

– Nie! Nie Ministrowi Zdrowia, ale Ministrowi Sprawiedliwości Dziejowej!

– Oni wszyscy jednacy. Precz z nimi!

Chwilę później uczestnicy demonstracji zawiesili na szubienicach portrety kilku postaci. Oznaczono je u dołu napisami: Minister Zdrowia Nowego Pokolenia, Minister Sprawiedliwości Dziejowej oraz Minister ds. Eksploatacji Zabobonów. Zadzwoniono na policję.

– Przyjeżdżajcie, aby nas aresztować, jeśli jesteście tacy odważni!

Przyjechali po miesiącu i aresztowali wichrzycieli. Wypuszczono ich następnego dnia. Po roku odbyła się rozprawa sądowa. Sąd był nowiutki, jak spod igły. Zwolnił oskarżonych.

– Czyn oskarżonych nie wyczerpuje znamion przestępstwa. Wieszanie portretów znanych osób jest oznaką dobrego humoru i skłonności do żartów. Co innego, gdyby oskarżeni opluli wieszane portrety – Orzekł przewodniczący sądu podobny do wielkiego żuka. Mówiąc, ruszał czarnymi wąsiskami rozśmieszając publiczność.

– Naprzód, Bracia Rodacy! – krzyknął Szaman i jednym cięciem wielkiego noża otworzył drogę dla dalszego marszu. Kolumna ruszyła. Wieczorem zorganizowano wspólne ognisko. Zamiast piec ziemniaki, palono na ogniu maseczki, przyłbice i rękawiczki ochronne. Przy okazji poszczuto psem i opluto pracowników pogotowia ratunkowego.

– Koronawirus to tylko zwykła kukiełka. – Orzekł chudzielec przebrany w granatowy garnitur i cienkie okulary.

– Gdzie jest premier? – krzyknął ostatnim głosem Miś. – Chcę go pobłogosławić.

– Wygłasza przemówienia na rzecz świetlanej przyszłości. Jutro będzie uczestniczyć w zbieraniu ziemniaków, a potem weźmie udział w żniwach.

Kilka dni później wskaźnik zachorowań pandemicznych skoczył w górę wyżej niż rozbrykany koń. Obywatele byli szczęśliwi. Krzyczeli z radości.

– Mamy osiągnięcia. W innych krajach jest mniej zachorowań. My się zimy nie boimy.

Na samochodach pojawiły się pierwsze napisy potępiające tęczę.

– Po co nam tęcza, skoro nie mamy deszczu – krzyczano. Precz z tęczą. Podrzeć ją na kolorowe pasy i rozdać ubogim. Bić roznosicieli lodów!

Chudzielec przebrany w garnitur i okulary w cienkiej złotej oprawce intonował w kościele modlitwy dziękczynne. W kraju zapanowała wolność, miłość i policja. Odbyły się pierwsze masowe aresztowania. Zdjęcia aresztowanych powielano i wieszano w oknach.

– Co kraj, to obyczaj. Jeszcze nigdy nie było tak wesoło – entuzjazmowali się rozochoceni przechodnie.

Tego wieczoru podpalono dwa szpitale, aby uroczyście unicestwić koronawirusa, który tam się niespodziewanie pojawił.  

– Ktoś go nam podrzucił – Krzyczeli pacjenci. – Dobrze, że się przyjął mimo niskiej ilości testów i nienoszenia maseczek i rękawiczek na plażach, dworcach i bulwarach. Niech żyje wolność! Niech żyje naród!

16 08 2020 O opowiadaniu Świrus i sztuce pisania 

Od wielu dni pracuję nad opowiadaniem Świrus, traktując je jako wzorcowe. Wziąłem je sobie na kieł. Mam już 23 odcinki. Zostało mi jeszcze kilka. Mam już je w zarysie.

Opowiadanie jest wciąż dalekie od ideału. Otrzymałem ostatnio, ustnie i pisemnie, skoro krytycznych uwag dotyczących Świrusa, szczególnie Odc. 18. Niektóre z nich są bardzo drobiazgowe. Nie mogę nie zgodzić się z nimi, przynajmniej z większością. Wychodzę z założenia, że jeśli czytelnika coś męczy, to znaczy, że tekst nie jest dostatecznie dobry. Nic nie powinno go męczyć.

Krytyczne uwagi nie są źródłem mojej nieustającej radości, ale mają dla mnie nieocenioną wartość. Są mi bardzo potrzebne, bo dają mi wskazówki, co szwankuje, co nie jest dostatecznie dobre. Wszystkie przekazane uwagi (ustne i pisemne) przetwarzam, ulepszając już udostępniony tekst.

Teksty moich opowiadań rzadko uważam za dobre od samego początku. Czasem są tylko dostatecznie dobre. Nigdy nie są doskonałe. Niejednokrotnie nad jednym wpisem (jedna część opowiadania) siedzę nawet 5 – 7 godzin. To dlatego, że staram się dać z siebie wszystko, co najlepsze. Mam ambicję, aby czytelnik zachwycał się tym, co publikuję na mojej stronie autorskiej.

Tekst opowiadania staje się dobry dopiero wtedy, kiedy co najmniej kilka osób przekaże mi swoje uwagi, komentarze i sugestie. Wtedy dopiero widzę z pełną jasnością, co można było poprawić, ulepszyć, udoskonalić.

„Arcydzieło” nie powstaje od ręki. Składa się na nie wiele opinii. Zdałem sobie z tego sprawę,  kiedy zacząłem uważniej czytać wstępy do książek bardzo znanych pisarzy, kiedy zobaczyłem, że autor (we wstępnie do opublikowanej właśnie książki) dziękuje za uwagi i pomoc nawet 40 osobom, które w jakiś sposób „dołożyły się” do jej stworzenia. Taka jest prawda o doskonałości pisarskiej. Oczywiście, na pewno są tacy autorzy, którzy tworzą arcydzieło bez większej interwencji osób z zewnątrz. Chciałbym zaliczać się do tych szczęśliwców. Modlę się to.

11 08 2020  Otrzymuję ofertę finansową

Czuję, że będę musiał pożegnać się z pisarstwem. Los mi sprzyja. Już drugi raz w krótkim czasie otrzymuję ofertę, z której nie sposób nie skorzystać. Otrzymałem list, przedstawiam go poniżej. 

Witaj Moja Najdroższa!

Jak się masz i rodzina. Jestem pani Diana Markus. Mam fundusz (2,900,000,00 USD) MILIONÓW, który odziedziczyłam po moim zmarłym mężu, który chcę przez was przekazać na sierociniec i projekt charytatywny, ale cierpię na raka od tak dawna, że zostałam przyjęta do szpitala na leczenie. Teraz obawiam się tego, co poinformował mnie lekarz po serii badań na mnie, że mogę nie żyć długo z powodu choroby i boję się stracić ten fundusz na rzecz rządu, ponieważ nie dbają o biednych w społeczeństwo. Będę wdzięczny za twoją uczciwość i odwagę w zarządzaniu tym funduszem, aby pomóc sierotom i domowi charytatywnemu. Jak tylko otrzymam twoją wiadomość dotyczącą twojego zainteresowania tym funduszem, aby pomóc domowi charytatywnemu i mniej przywilejów, przekażę ci więcej szczegółów na temat tego funduszu.

Niech cię Bóg błogosławi, czekając na twoją odpowiedź. 
Twoja siostra, Pani Diana Markus

PS. Szczegóły co do mojej tożsamości wyjaśniłem już pomyślnie z panią Dianą, szlachetnym darczyńcą. Wysłałem jej zdjęcia mego ciała en face i z boku potwierdzone przez urologa. Odpisała, że ufa mi jeszcze bardziej. To mnie wzmocniło. Jestem już znany. Ludzie powierzają mi życiowe sekrety w ostatnich dniach swego życia. Co ważne, również pieniądze. Można mieć zaufanie do rządu, premiera, prezydenta, ministra sprawiedliwości czy ministra zdrowia, ale do pisarza? To niespotykane. A jednak!

Odpowiedziałem pani Markus, że dużo się modlę o jej zdrowie i tylko trochę o pieniądze dla sierot. Wskazałem też poufną skrytkę za kamieniem w lesie, gdzie może bezpiecznie zostawić pierwszy milion dolarów. Sieroty do obdarzenia i dom charytatywny już wytypowałem. Teraz czekam tylko na pieniądze. Będę informować.

05 08 2020 Podziękowania dla Czytelników. Odrywam się od polityki.

Po zwycięskich wyborach prezydenckich uznanych przez omalże pół narodu za nieszczęście, oderwałem się od polityki. Dobrze mi to zrobiło. Wyprostowałem się, mniej się garbię, lepiej mi się pisze. Dzisiaj opublikowałem odcinek erotyczny opowiadania Świrus.

Ogromnie cieszą mnie wyrazy uznania za strony Czytelniczek i Czytelników. To one najbardziej motywują mnie do pisania. Przedstawiam dwie najświeższe opinie. Dotyczą tego samego utworu „Obraz ze zwierzętami”. Cytuję, podając tylko imię, bo nie wiem, czy autorki życzyłyby sobie, aby je zidentyfikować.

Danuta. Dzień dobry Panie Michale 🙂 Przeczytałam opowiadanie „Obraz ze zwierzętami”. W związku z tym, że kocham zwierzęta bardziej niż ludzi, wzruszyłam się ogromnie i poczułam ogromną więź z tym dziwnym, tajemniczym człowiekiem. Przeczytałam to opowiadanie dosłownie na jednym oddechu i czuję, że muszę przeczytać je jeszcze ze dwa razy :). Pozdrawiam bardzo serdecznie i cieszę się, że są w naszym kraju tacy wspaniali ludzie jak Pan. Pozdrawiamy z M. bardzo serdecznie.

Nina. Czyta się z ogromnym zainteresowaniem. Aż przykro, kiedy się kończy. Język miękki, giętki jak się to onegdaj mówiło. Trzeba mieć wyobraźnię i intelekt, aby coś takiego napisać. Brawo Michale! Prosimy o jeszcze!

Z pisaniem i publikowaniem mam problemy dziwacznej natury. Moja wyobraźnia podsuwa mi ciągle jakieś nowe pomysły na opowiadania, nowele czy powieść, robię notatki, zapisuję w pośpiechu zarys fabuły (z tysiącem błędów ortograficznych do poprawy), i pozostawiam na później do wykorzystania. To zjada mi czas. Ostatnio staram się jednak być bardziej skoncentrowany. Wkrótce opublikuję zbiór poezji, drugi i ostatni, bo nie piszę już wierszy. Planuję dodać do niego „Myśli i aforyzmy”. Jest ich zbyt mało, aby mogła to być osobna publikacja. Planuję też uaktualnić mechanizmy i wygląd mojej strony autorskiej. Jest to przedsięwzięcie dosyć kosztowne, ale konieczne. Pozdrawiam.

30 07 2020 Refleksie o otoczeniu. Chłopcy-rowerowcy.

Siedzę i myślę. Zastanawiam się, czy myślenie mi nie szkodzi. Chyba tak, ale co mam zrobić, skoro już myślę. Pogodziłem się z tym tłumacząc sobie prosto:

– Taka jest twoja uroda, chłopie.

Miałem ostatnio trochę przeżyć. Miałem się z tym nie obnażać, ale się przełamię. Jedno ciekawsze od drugiego. W pobliżu osiedla, gdzie mieszkam, rośnie sobie lasek. Jeszcze, bo w okolicy w ostatnich latach szybciej niż drzewa rosną osiedla mieszkaniowe. I w tym lasku biegłem raz sobie wytyczoną trasą o kształcie jajowatego rombu. Na dróżce, którą pokonywałem pół marszem, pół biegiem, dwaj chłopcy zrobili sobie skocznię rowerową: górka najazdowa a za nią dół taki, że mamuta można w nim schować. Coś takiego, żeby sobie kark skręcić. Zapytałem ich ostrzegawczo, czy się nie boją, że zrobią sobie krzywdę. Odpowiedź była życzliwie wyrozumiała:

– Mamy wszystko pod kontrolą.

Porozmawialiśmy chwilę. Pochwaliłem się, że mam rower i też jeżdżę, ale nie skaczę. Chyba wybaczyli mi to inwalidztwo. Kiedy trzeci czy czwarty raz ich mijałem, drobniejszy młodzianek zatrzymał mnie i zapytał głosem pełnym troski:

– Czy pan wie, że pan cały czas chodzi w kółko?

Strasznie podobało mi się to pytanie. Troska chłopca dobrze mi zrobiła. Teraz wiem, że mogę poruszać się w kółko nie zdając sobie z tego sprawy. Odnoszę to także do myślenia.

18 07 2020 Wspomnienia weterynarza. Pierwsza oferta dobroczynności.

W życiu ma się dni dobre, złe i parszywe.

Ostatnie określenie – na zdefiniowanie ciągu ludzkiego istnienia – podsunął mi znajomy weterynarz, borykający się z doświadczeniami z domu letniskowego “Aurora”, który odwiedził w ramach wycieczki krajoznawczej do Tajlandii.

– Spotkałem tam cud kobietę, kolor szwajcarskiej czekolady mlecznej z tureckimi rodzynkami, istotę niesamowitej słodyczy. Przeżyliśmy chwile wzlotów i jednego upadku, kiedy załamało się pod nami łóżko. Najgorszy okazał się jednak jej pies. Kiedy odmówiłem mu podzielenia się moim śniadaniem, na co nalegała jego pani, wpadł we wściekłość i pogryzł mnie tak, że musiałem przyjąć serię bolesnych zastrzyków. W dodatku pies okazał się parszywy. Zauważyłem to dopiero wtedy, kiedy go pogłaskałem, aby się uspokoił. Tę jego słabość zapamiętałem najboleśniej, bo od dziecka jestem estetą.

Rano bez kawy czułem się jak – nie przymierzając – samotny zdezelowany kapeć porzucony na przyzbie domu w porze ponurych deszczów.

Z ponurego nastroju wyrwał mnie, ożywił i wewnętrznie rozświetlił email otrzymany od Anili. Zawierał on przesłanie wielkiej serdeczności. Nie znam dziewczyny, domyśliłem się jednak, że jest ona pełna słodyczy oraz szlachetnych intencji i mieszka w Nigerii. Cytuję:

„Cześć kochanie! Jak się masz? Mam dla ciebie lukratywną propozycję. Proszę o więcej odpowiedzi za pośrednictwem mojego adresu e-mail i wyjaśnienia o sobie. (w tym miejscu był adres, którego nie zamieszczam z obawy, że ktoś mógłby mi podebrać lukratywną propozycję). Życzę miłego dnia, ponieważ czekam na kontakt z Państwem wkrótce. Dzięki, Anila”

To mnie tak ożywiło, że po ekspresowym zakończeniu śniadania, potykając się o własne myśli, nogi i krzesło rzuciłem się do pisania kolejnego opowiadania. Jego tytuł to „Wykład profesora Inha”. Podzielę się w nim z czytelnikami niezbyt radosną wizją naszej przyszłości. Na temat opowiadania nic więcej nie mogę powiedzieć, ponieważ nie wiem, co profesor Inha jeszcze wymyśli. Jest on Szwedem, a wszyscy wiemy, że jest to naród, któremu po głowach i podbrzuszach chodzą różne myśli.

17 07 2020 Prezydent odbiera gratulacje i konwersuje. Wpis wieczorny.

Opowiadanie seryjne „Epidemia i sukcesja” jest tak naprawdę rodzajem kroniki pisanej na bieżąco, przedstawiającej, co dzieje się wokół. W relacjonowaniu rzeczywistości najbardziej odpowiada mi forma groteski, parodii i szyderstwa. Stosuję ją nie tyle dla obrzydzenia zdarzeń czy postaci (choć to jest również możliwe), ile dla uwypuklenia czegoś niezwykłego, dziwacznego czy “nienormalnego”. Przykładem jest głowa państwa, która rozmawiając przez dziesięć minut nie zauważa, że jego rozmówca żadną miarą nie może być przywódcą wielkiej organizacji międzynarodowej. Głowa nie zauważa jego akcentu, wyraźnie wschodniego, tego, że porusza on tematy, których osoba na tym stanowisku nie ma zwyczaju podnosić, że zadaje pytania nie na miejscu, że zabawia się kosztem rozmówcy. W końcu, czy też raczej na początku, że będąc niezwykle zajętym funkcjonariuszem publicznym dzwoni w celu złożenia gratulacji i wdaje się w niekończące się dywagacje na tematy prawie studzienne i kosmiczne. Porównuję to z sytuacją, kiedy ktoś rozmawia z osobą nietrzeźwą i nie dostrzega, że rozmówca ma maślane oczy i bełkocze.

Eksperci różnie tłumaczyli fakt dojścia do tej rozmowy. Ja z bohaterem mojego opowiadania skonfrontowałem się w inny sposób. Posądziłem go o niedostatek inteligencji i refleksji na poziomie odpowiadającym jego wykształceniu i pozycji społecznej, o brak poczucia humoru i poczucia własnej godności.

Ten rodzaj absurdu najlepiej pokazuje właśnie groteska, która przedstawiane sceny, postacie i sytuacje rozciąga, powiększa lub pomniejsza, lub w inny sposób deformuje. Czyni to po to, aby unaocznić coś oczywistego, co na pierwszy rzut oka niekoniecznie wydaje się być oczywistym.

Ostatni odcinek “Epidemii i sukcesji”  https://michaeltequila.com/?m=20200601 

17 07 2020 O opowiadaniu “Broda”. Wpis poranny. 

Z samego rana postanowiłem się obnażyć, ale nie całkowicie, bo byłoby mi za zimno. Ujawnię coś o sobie, jak ten kowal, co wyznaje, że najbardziej nie lubi rozgrzanych do czerwoności obcęgów położonych na słońcu, gdzie nie widać jak wściekle są one gorące. Ten niby żart jest jak najbardziej historią wziętą z życia. Miała ona miała miejsce kilkadziesiąt lat temu, kiedy czeladnicy kowala postanowili się zemścić za ich podle traktowanie. Na szczęście kowal jako człowiek ciężkiej pracy miał bardzo zgrubiałe dłonie, poparzenie nie było więc tragiczne tylko niezwykle bolesne.

Skończyłem trzecią wersję opowiadania „Broda” korzystając z uwag trzech osób. Poprosiłem je o to. Pisząc opowiadanie, czy jakikolwiek inny utwór, zawsze staram się – przed jego opublikowaniem – o uwagi czytelników, prosząc, aby nie szczędzono mi krytyki. Zanotowałem ważniejsze z nich: zbyt długie zdania, dłużyzna w postaci fragmentu „edukacyjnego” o historii brody w starożytności, niezbyt udane zakończenie opowiadania, komentarz „w sumie nie wiedziałam, czy bohater w ogóle miał brodę i jak ona wyglądała”, opowiadanie mało zaskakujące, imiona i nazwiska bohaterów obco brzmiące (to uwaga dotyczy także innych moich utworów). Wszystkie uwagi spożytkowałem jak umiałem najlepiej: wynikiem jest właśnie trzecia, pełniejsza i zgrabniejsza wersja opowiadania. Zachęcam do przeczytania „Brody”, szczególnie jeśli ktoś jej nie czytał w ogóle, lub bardzo dawno  https://michaeltequila.com/?p=13683

13 08 2020 Refleksje powyborcze. Zagubienie.  

Zagubiłem się w chaszczach kampanii wyborczej. Zajęło mi cały tydzień, aby się z nich wydobyć. Nastąpiło to, kiedy ogłoszono ostateczne wyniki wyborów. Byłem aktywny, zachęcałem i przekonywałem do głosowania na Rafała Trzaskowskiego, a konkretniej na opcję polityczną, jaką reprezentuje: Polskę otwartą, proeuropejską, liberalną w poglądach, zorientowaną na przyszłość. Byłem za zmianą.

W drugiej turze niektórzy aspiranci do wielkości nie umieli powiedzieć, na kogo będą głosować. Dwaj z nich, Hołownia i Kosiniak-Kamysz, w czasie kampanii wyborczej niezwykle krytyczni wobec Dudy i PiS, nie zdobyli się na stwierdzenie: „Będę głosować na Trzaskowskiego”. Stan ich zdrowia określiłem jako nadęcie. Rozżalili się chłopcy serdecznie, że to nie oni przeszli do drugiej tury wyborów, tylko Rafał Trzaskowski. 

Nigdy nie podobały mi się mętne tłumaczenia, że żaden z kandydatów nie jest dostatecznie dobry, aby go popierać, albo „będę głosować na mniejsze zło”. Ci, którzy to mówią, zachowują się tak, jakby istnieli idealni kandydaci czy idealne partie. Nie ma takich cudów. Jeśli ma się do wyboru wyłącznie jabłko albo gruszkę, i nic więcej, niepoważne jest  kręcenie nosem i mówienie: Wolę wiśnie, ale tylko duże, dojrzałe i bardzo słodkie. 

Kampania wyborcza i jej efekt otrzeźwiły mnie. Wracam do pisania. Powiedziałem sobie: Precz z polityką! Mój najbliższy plan to publikacja ulepszonej, trzeciej już wersji opowiadania „Broda”. Zebrałem trzy opinie na jego temat. Okazało się, że nie było ono tak dobre, jak powinno. W przypadku, gdyby wciąż nie było do zaakceptowania, sam się skopię.

0Shares

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *